ماشین‌حساب فاصله هایپرفوکال

درباره این ابزار

فاصلهٔ هایپرفوکال نزدیک‌ترین نقطهٔ فوکوسی است که همه‌چیز را از نصف آن فاصله تا بی‌نهایت به‌طور قابل‌قبول تیز نگه می‌دارد. با H = f²/(N·c) + f محاسبه می‌شود، که f فاصلهٔ کانونی، N دیافراگم (عدد f) و c دایرهٔ گیجی است — بزرگ‌ترین لکهٔ محوی که چشم انسان آن را نقطه‌ای تیز می‌بیند و به اندازهٔ حسگر بستگی دارد (برای فول‌فریم معمولاً حدود ۰٫۰۳ mm).

عکاسان منظره و معماری از فاصلهٔ هایپرفوکال برای بیشینه کردن عمق میدان در یک کادر استفاده می‌کنند: فوکوس روی فاصلهٔ هایپرفوکال به‌جای بی‌نهایت هم عناصر نزدیک پیش‌زمینه و هم منظرهٔ دور را در فوکوس قابل‌قبول می‌آورد، تکنیکی که به‌ویژه با لنزهای واید در دیافراگم‌های متوسط مهم است.

عکاسان منظره که نقطهٔ فوکوس یک کادر را برنامه‌ریزی می‌کنند، فیلمبرداران سینمایی که علامت‌های پول‌فوکوس می‌گذارند، و دانشجویان عکاسی که نظریهٔ عمق میدان را می‌آموزند، همگی از این ماشین‌حساب استفاده می‌کنند و فاصلهٔ کانونی، دیافراگم و دایرهٔ گیجی (که اغلب بر اساس نوع دوربین/حسگر از پیش تنظیم است) را وارد می‌کنند.