ماشین‌حساب اهرم

درباره این ابزار

اهرم بر اساس اصل گشتاورها — که نخستین‌بار ارشمیدس صورت‌بندی کرد — حول تکیه‌گاه خود به تعادل می‌رسد، به این ترتیب که گشتاور اعمال‌شده توسط نیروی محرک برابر گشتاور لازم برای نگه‌داشتن بار است: نیروی محرک × بازوی محرک = نیروی بار × بازوی بار. بازآرایی آن نیروی محرک لازم برای یک بار معین را می‌دهد، در حالی که نسبت طول دو بازو، مزیت مکانیکی = بازوی محرک / بازوی بار، نشان می‌دهد اهرم نیرو را چقدر چند برابر (یا کم) می‌کند.

همین رابطه تعادل گشتاور بر همه چیز حاکم است، از دم‌کلنگی که میخی را بیرون می‌کشد تا الاکلنگ، فرغون یا در‌بازکن — اهرم‌های نوع اول، دوم و سوم همگی از همان معادله پیروی می‌کنند و فقط در جای نسبی تکیه‌گاه، نیروی محرک و بار تفاوت دارند.

دانشجویان مهندسی مکانیک که ماشین‌های ساده می‌آموزند، طراحان ابزار که تکیه‌گاه را برای بیشترین اهرم‌بندی جای می‌دهند و کسانی که خودشان کار می‌کنند و می‌خواهند بدانند یک دم‌کلنگ یا چیدمان اهرمی مشخص می‌تواند جسم سنگینی را جابه‌جا کند یا نه، همگی از این رابطه برای تعیین نیرو و طول بازوهای موردنیاز کار استفاده می‌کنند.