محاسبه‌گر بازده موتور حرارتی

درباره این ابزار

فرمول بازده کارنو η = 1 − Tc/Th (دماها بر حسب کلوین) بیشینهٔ بازده نظری را که هر موتور گرمایی می‌تواند هنگام کار بین یک مخزن گرم در Th و یک مخزن سرد در Tc به دست آورد می‌دهد. این حد مستقیماً از قانون دوم ترمودینامیک می‌آید — هیچ موتور واقعی، هرچقدر هم خوب مهندسی شده باشد، نمی‌تواند از آن فراتر رود و هر موتور واقعی به‌خاطر اصطکاک، اتلاف گرما و دیگر بازگشت‌ناپذیری‌ها از آن پایین‌تر می‌ماند.

مهندسان مکانیک و حرارت از این سقف برای سنجش نیروگاه‌های واقعی، موتورهای احتراق داخلی و چرخه‌های تبرید (که همین رابطه را برعکس به کار می‌برند) در برابر بهترین عملکرد ممکن فیزیکی برای دماهای کاری‌شان استفاده می‌کنند. دانشجویان فیزیک آن را به‌عنوان نمونهٔ کانونی توضیح اینکه چرا موتور حرکت دائم یا موتور 100% کارآمد ناممکن است می‌شناسند.