ماشین‌حساب بازده کارنو

درباره این ابزار

بازده کارنو، η = 1 − Tc/Th، بیشینهٔ نظری بازده هر موتور گرمایی را تعیین می‌کند که میان مخزن گرم در دمای مطلق Th و مخزن سرد در Tc کار می‌کند، که هر دو بر حسب کلوین‌اند. سادی کارنو این حد را در سال 1824 از چرخهٔ برگشت‌پذیر آرمانی شامل گام‌های هم‌دما و بی‌دررو به‌دست آورد و ثابت کرد هیچ موتور واقعی — صرف‌نظر از سیال کاری یا طراحی مکانیکی‌اش — بدون نقض قانون دوم ترمودینامیک نمی‌تواند از آن فراتر برود.

مهندسان مکانیک و حرارتی از حد کارنو به‌عنوان معیار برای قضاوت دربارهٔ اینکه موتور، توربین یا چرخهٔ سرمایشی واقعی چقدر به بهترین حالت نظری‌اش نزدیک است استفاده می‌کنند، چون بازده‌های واقعی همیشه به‌دلیل اصطکاک، نشت گرما و فرایندهای برگشت‌ناپذیر کمترند. طراحان نیروگاه از آن برای توجیه بالا بردن دمای دیگ بخار برای بازده بیشتر استفاده می‌کنند، و دانشجویان فیزیک برای ساختن شهود دربارهٔ قانون دوم پیش از مطالعهٔ چرخه‌های واقعی مانند رانکین یا اتو.