เครื่องคำนวณความอ่านง่าย Flesch-Kincaid

เกี่ยวกับเครื่องคำนวณนี้

เครื่องคำนวณนี้นำข้อความของคุณไปผ่านสูตรที่เกี่ยวข้องกันสองสูตร ได้แก่คะแนนความอ่านง่ายของ Rudolf Flesch ปี 1948 และสูตรระดับชั้นเรียนที่ J. Peter Kincaid ดัดแปลงจากสูตรนั้นให้กองทัพเรือสหรัฐฯ ในปี 1975 คะแนนความอ่านง่ายของ Flesch คือ 206.835 − 1.015×(คำ/ประโยค) − 84.6×(พยางค์/คำ) ให้ผลเป็นมาตราส่วน 0–100 ซึ่งยิ่งสูงยิ่งอ่านง่าย — 90 ขึ้นไปเทียบเท่าข้อความระดับชั้นประถมปีที่ 5 ส่วน 30 หรือต่ำกว่าใกล้เคียงงานเขียนเชิงวิชาการหรือกฎหมายที่เข้าใจยาก ส่วนระดับชั้นของ Flesch-Kincaid แปลงข้อมูลความยาวประโยคและความหนาแน่นของพยางค์ชุดเดียวกันเป็นระดับชั้นเรียนของสหรัฐฯ: 0.39×(คำ/ประโยค) + 11.8×(พยางค์/คำ) − 15.59

นักเขียนเชิงเทคนิค นักเขียนคำโฆษณา UX และนักข่าวใช้คะแนนเหล่านี้เพื่อให้คำแนะนำและบทความเข้าถึงผู้อ่านทั่วไปได้ ขณะที่ Microsoft Word และ Google Docs ยังคงมีสูตรเดียวกันนี้ภายใต้ "สถิติความอ่านง่าย" หน่วยงานรัฐและบริษัทประกันภัยในสหรัฐฯ มักกำหนดระดับชั้นของ Flesch-Kincaid ที่เฉพาะเจาะจงสำหรับแบบฟอร์มที่ผู้บริโภคใช้และการเปิดเผยข้อมูลด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย