Prismadeviatie Calculator

Over deze rekenmachine

Wanneer licht door een driehoekig prisma gaat, buigt het af aan beide oppervlakken; bij één specifieke invalshoek bereikt de totale deviatiehoek δ een minimum, en op dat symmetrische punt hangt hij eenvoudig samen met de tophoek A van het prisma en de brekingsindex n volgens δ = 2·asin(n·sin(A/2)) − A — een herschrijving van de wet van Snellius, tweemaal toegepast, één keer aan elk vlak.

Deze voorwaarde van minimale deviatie is de standaardmethode waarmee optica-laboratoria de brekingsindex van een materiaal nauwkeurig meten: door een prisma te draaien om experimenteel de hoek van minimale deviatie te vinden en de formule vervolgens naar n op te lossen, kunnen spectrometermetingen de brekingsindex tot op meerdere decimalen bepalen, zonder dat het exacte pad van het licht in het glas bekend hoeft te zijn.

Studenten optica en fotonica die in het lab de wet van Snellius controleren, spectrometerbedieners die prisma-instrumenten kalibreren en natuurkundedocenten die dispersie demonstreren gebruiken allemaal deze relatie, omdat het een van de weinige brekingsformules is die direct getoetst kan worden aan een echt, meetbaar prisma.